Kinomania SubGroup
POKUTA
"PRÓBY ARABELLI" AUTORSTWA BRIONY TALLIS
Skończyłam swoją sztukę.
Dobra robota.
Widziałaś mamę?
Powinna być w pokoju rysowniczym.
Mam nadzieję, że nie będziesz dziś plątać się nam pod nogami, panienko Briony.
Musimy przygotować obiad.
Cześć.
Słyszałem, że wystawiasz sztukę.
Kto ci powiedział?
Bębny z dżungli.
Przyjdziesz obejrzeć?
Nie jestem pewien, czy to byłoby...
Możesz pozwolisz mi ją przeczytać?
Zawsze robiłaś kopię swoich opowieści. Mam je wszystkie.
Wciąż chcę, abyś przyszedł.
Pomyślmy.
Muszę już iść.
Mamusiu, potrzebuję cię.
Zdumiewająca.
Jest zdumiewająca, kochanie.
Twoja pierwsza sztuka.
Myślisz, że spodoba się Leonowi?
Oczywiście, że tak.
"Próby Arabelli" autorstwa Briony Tallis.
Cee.
Tak?
Jak myślisz, jakie byłoby uczucie, będąc kimś innym?
Mam nadzieję, że fajniejsze.
Martwię się o sztukę.
Jestem pewna, że to arcydzieło.
Mamy na próbę tylko dzisiejsze popołudnie.
A co, jeśli bliźniaki nie umieją grać?
Musisz być dla nich miła.
Jak ty byś się czuła, gdyby twoja matka uciekła z panem,
jak mu tam na imię, aby czytać wiadomości w dziczy?
Może powinnam była napisać koniec.
Jak piszesz opowieść, nie możesz powiedzieć słowa zamek.
Możesz napisać wieże w lasach i z wioską poniżej, ale...
w sztuce, to...
zależy od ludzi.
Cee.
Tak?
Dlaczego nie rozmawiasz już Robbiem?
Rozmawiam.
Tylko chodzimy innymi drogami. Nic więcej.
Musimy wystawiać tę sztukę?
Dlaczego musimy?
To na uczczenie odwiedzin mojego brata, Leona.
- Nienawidzę sztuk. - Ja też.
Jak można nienawidzić sztuk?
To tylko popisywanie się.
Będziecie w tej sztuce, albo dostaniecie lanie.
I powiem rodzicom.
Nie wolno ci nas bić.
Jesteśmy tu gośćmi. Co rodzicie powiedzieli, że jak mamy się zachowywać?
Pierrot?
- Mamy być posłuszni. - Mamy być posłuszni.
Zgadza się.
Briony, o czym jest twoja sztuka?
Cóż.
Jest o tym jak...
miłość jest bardzo dobra, ale...
trzeba być wrażliwym.
- Oczywiście ty będziesz Arabellą. - Niekoniecznie.
W takim razie nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli ja ją zagram.
- Ona grała w szkolnych sztukach. - Zgódź się.
To byłaby pierwsza, porządna rzecz, jaka przytrafiła mi się od miesięcy.
Tak, dobrze.
Przypuszczam, iż powinniśmy zacząć od przeczytania.
Skoro masz być Arabellą, to ja będę reżyserką. Bardzo dziękuję.
Przepraszam.
Ja przeczytam prolog.
Prolog.
To jest opowieść o spontanicznej Arabelli, która uciekła z niewłaściwym chłopakiem.
Jej rodzice zasmucili się, że ich pierworodna
opuściła dom, aby udać się na wschód.
Tak?
Nic.
Tylko się przyglądałem.
Obawiam się, że próby są prywatne. Wieczorem możesz zobaczyć sztukę.
Wtedy będę musiał pracować.
Przykro mi, Danny.
Możemy teraz iść popływać?
Tak, tak, tak!
Nie ma na to czasu.
Cecilia nam pozwoli.
Jestem pewna, że półgodzinna przerwa dobrze nam zrobi.
Cecilia?
Cecilia, proszę, możemy iść popływać?
Nie widzę przeciwwskazań.
Dopóki nie będziecie schodzić na głęboką wodę.
Możesz mi zrobić jednego ze swoich bolszewickich papierosów.
Piękny dzień.
Pewnie tak. Za gorący jak dla mnie.
Jak podoba ci się książka?
- W ogóle mi się nie podoba. - Potem staje się lepsza.
Wolałabym czytać codziennie Fieldinga.
Jest bardziej pasjonujący.
Leon dziś przyjeżdża. Wiedziałeś?
Słyszałem pogłoskę.
Przywozi ze sobą przyjaciela.
Paula Marshalla, czekoladowego milionera.
Kwiaty są dla niego?
Dlaczego miałyby nie być?
Leon mówi, że jest bardzo czarujący.
Wczoraj dzwonił staruszek. Mówił, że planujesz zostać lekarzem.
Myślę o tym, tak.
Kolejne 6 lat życia studenckiego?
- Jak inaczej można by stać się lekarzem? - Możesz teraz dostać się do bractwa, prawda?
- Ale nie chcę. - Ze swoją pierwszą próbą.
Powiedziałem, że spłacę twojego ojca.
Nie o to mi chodziło.
Pomogę ci.
- Nie, dam radę. Dzięki. - Weź kwiaty.
- Poradzę sobie. - Weź kwiaty.
Poradzę sobie!
Idioto.
Wiesz, że to prawdopodobnie najwartościowsza rzecz, jaką mamy.
Już nie.
Ostrożnie!
Ja...
Cześć, Robbie!
Nie trzeba go zachęcać.
Cee?
Matko?
Gdzie są wszyscy, Danny?
Nie wiem, sir.
Muszę się napić drinka.
Sir?
Chcesz też?
Raczej.
- Whisky? - Tak, poproszę.
Leon.
Tutaj jest.
Tęskniłam.
Byłam kompletnie stuknięta bez ciebie.
To moja siostra, Cecilia. A to Paul Marshall.
Dużo o tobie słyszałem.
Także.
Gdzie go umieścimy?
W niebieskim pokoju.
Matka poszła się położyć. Ma jedną ze swoich migren.
Nie jestem zaskoczony.
To przez ten upał.
Duży pokój obok szkółki.
Staruszek zostaje w mieście?
Na to wygląda.
Jest jakieś poruszenie w ministerstwie.
Więc robimy te przedstawienie?
Nie.
Dlaczego nie?
Mnie nie pytaj.
Nie podoba mi się tutaj.
Gdy nowa marka okazuje się zła to zawsze jest z tym problem.
Remarketing, zmiana opakowań, kształtu, w niektórych przypadkach zmiana nazwy.
To wszystko to całkiem nowa technologia.
I tak naszym głównym wyzwaniem jest to, czy rzucić na rynek nową tabliczkę czekolady.
"Amunicja Armii".
Rozumiesz?
Podaj amunicję?
Moje źródło w ministerstwie jest bardzo wiarygodne.
Czyściłem mu buty w Harrow. Informuje mnie.
Z przychylnymi szansami może udać się dać to do standardowego pakietu racji.
Do tego będę musiał otworzyć jeszcze trzy fabryki.
Jeśli wprowadzą powszechną służbę wojskową,
co na pewno się zdarzy, jeśli Herr Hitler się nie uspokoi.
Co jest tka pewne jak to, że kupi akcje w Marks and Spencers, nie sądzisz?
To nie jest za dobre.
Robię koktajl z rumem, zmielonym lodem i stopioną czarną czekoladą.
Po prostu świetne.
Zgadnij, kogo spotkaliśmy po drodze.
Robbiego.
Powiedziałem mu, aby wieczorem do nas dołączył.
Leon, nie zrobiłeś tego?
Więc Robbie, syn pokojówki,
którego ojciec cichaczem uciekł 20 lat temu,
dostał stypendium w lokalnym liceum.
Staruszek daje go do Cambridge. Idzie w tym czasie, co Cee.
I przez 3 lata ledwo co do niego się odzywa.
Nie pozwoliłaby mu zbliżyć się na mile do swoich kumpli z Rhodean.
Ktoś ma papierosa?
Nie wiem, co on teraz w ogóle robi. Zajmuje się tymi klombami.
Właściwie to planuje zdobyć tytuł naukowy z medycyny.
Staruszek się na to zgodził?
Myślę, że powinieneś iść do portierni i poprosić go, aby nie przychodził.
Dlaczego?
Co się stało pomiędzy wami?
Na miłość boską.
Kiedy będziemy mogli pójść do domu?
Niebawem.
Nie możemy iść do domu. To jest rozwód.
Jak śmiesz tak mówić?!
To prawda.
Nigdy więcej tak nie mów. Rozumiesz?
Co teraz zrobi?
Zawsze zadaję sobie takie pytanie.
Nazywam się Paul Marshall.
Musicie być kuzynami z północy.
Jak się nazywacie?
Pierrot.
Jackson.
Fajne imiona.
Znasz naszych rodziców?
Czytałem o nich w gazecie.
Co dokładnie o nich czytałeś?
Wiesz.
Bzdury takie jak zwykle.
Podziękuję ci, jeśli nie będziesz tego mówił przy dzieciach.
Wasi rodzice są wspaniałymi ludźmi. Jest to jasne.
Kochają was i wciąż o was myślą.
Wspaniałe spodnie.
Byliśmy zobaczyć przedstawienie i kupiłam je w Liberty.
Jakie przedstawienie?
"Hamlet".
O tak.
Być, albo nie być.
Podobają mi się twoje buty.
Sklep Ducker na Turl.
Robią... drewniane coś w kształcie twojej nogi.
Trzymają to już na zawsze.
Umieram z głodu. Kiedy kolacja?
Mogę wam pomóc, jeśli zgadniecie, jak zarabiam na życie.
Masz fabrykę czekolady.
Wszyscy to wiedzą.
Więc to nie była zgadywanka, prawda?
Coś takiego będzie w każdym plecaku wojskowym każdego żołnierza w brytyjskiej armii.
Polewa cukrowa, więc się nie stopi.
Dlaczego oni mają dostać darmowe słodycze?
Bo będą walczyć za swój kraj.
Nasz tatuś mówi, że nie będzie wojny.
Wasz tatuś się myli.
Nazwiemy to "Amunicją Armii".
Amo Amas Amat.
Najwyższa ocena.
To nudne, jak wszystko się kończy na "o". Polo i Aero.
I Oxo i Brillo.
Skoro nie chcecie, to będę musiał to dać waszej siostrze.
Ugryź.
Musisz to ugryźć.
Księżniczka była świadoma jego niekończącej się podłości,
ale to nie ułatwiało przezwyciężenia olbrzymiej miłości, jaką darzyła sir Romulusa.
Księżniczka od razu wiedziała, że nie mogła ufać człekowi w czerwonych włosach.
Kiedy jego młody podopieczny raz po raz nurkował w głębiny jeziora
w poszukiwaniu zaczarowanego kielicha.
Romulus zakręcił swojego bujnego wąsa.
Sir Romulus pojechał z dwiema kompanami na północ.
Zbliżając się coraz bardziej do promienistego morza.
W zachowaniu wydawał się bohaterski.
W słowie wydawał się odważny.
Nikt nie mógł przejrzeć ciemności ukrytej w mrocznym sercu Sir Romulusa Turnbulla.
Był najniebezpieczniejszym człowiekiem na świecie.
"Droga Cecilio.
Pomyślałem, że powinienem przeprosić za moją niezdarne i nierozważne zachowanie."
"Wybacz mi, jeśli to wyda się dziwne, ale..."
W MOICH SNACH
CAŁUJĘ TWOJĄ CIPĘ,
TWOJĄ SŁODKĄ, MOKRĄ CIPĘ.
"Droga Cecilio.
Będziesz usprawiedliwiona, jeśli myślałaś o mnie, jako o szaleńcu przez to, jak się zachowywałem.
Prawda jest taka...
że w twojej obecności raczej czuję się beztroski i głupi.
Nie sądzę, że mogę obwiniać upał.
Wybaczysz mi?
Robbie."
To wychodzisz?
Tak, Leon prosił, abym dołączył do nich na kolacji.
To dlatego całe popołudnie polerowałam srebra.
Będę o tobie myślał, kiedy zobaczę swoją twarz w łyżce.
Nie jesteś jak ojciec. W żadnym względzie.
Ponieważ cały jestem twój.
Spóźnię się.
Twoje koszule wiszą na górze.
- Synu. - Tak?
Nic.
Briony?
Czy to ty?
Nic ci nie jest?
Wyświadczysz mi przysługę?
Możesz pobiec i dać to Cee?
Czułbym się głupio, dając to samemu.
Dobrze.
Briony.
Briony!
CIPA
Myślę, że można go nazwać do wzięcia.
Raczej.
Z całą pewnością sądzi, że jest najfajniejszy.
Co jest dziwne, zważywszy na to, że włosy łonowe wyrastają mu z uszu.
Domniemam, że da ci dużo głupich synów.
Po prawdzie to jest z niego bardzo dobroduszna osoba.
Mówisz to o wszystkich.
Czyż to nie moja mała siostrzyczka!
Napisałam sztukę, Leon. Chcę zrobić dla ciebie przedstawienie "Prób Arabelli".
Wciąż jest czas. Nie musi to być dziś.
Nie, to niemożliwe.
Powiem ci coś, jestem dobry w udawaniu głosów, ty nawet lepsza. Poczytamy ją po kolacji.
Briony, czytałaś ten list?
Tak. To cudowny pomysł.
Jest.
Mój czekoladowy koktajl. Nalegam, abyś spróbowała.
Nie było koperty?
Mogę wejść?
Miałam straszny wieczór.
Bliźniaki mnie torturowały. Zobacz.
Jakie to straszne.
Chińskie podpalanie?
Zgadza się.
Chcą do domu.
Myślą, że to ja ich tu trzymam.
Lola.
Mogę ci coś powiedzieć?
Coś naprawdę strasznego.
Tak, proszę.
Jakie jest najgorsze słowo, które możesz sobie wyobrazić?
To jest maniak seksualny.
Zgadza się.
- Co zrobi Cecilia? - Nie wiem.
Musisz zadzwonić na policję.
Tak myślisz?
Mówił, że myślał o tym przez cały dzień.
Wystarczy, że pokażesz im list.
Nie powiesz nikomu? Obiecaj.
Obiecuję.
To dobrze.
Jeśli się dowie, że nikt nie wie, to co może zrobić?
Masz rację.
Przemyj twarz. Ja jeszcze muszę się przebrać.
Dzięki, Briony.
Równiacha z ciebie.
Cecilia?
- To był błąd. - Briony to przeczytała.
O Boże, bardzo przepraszam. To była zła wersja.
Tak.
- Nigdy nie miała być czytana. - Nie.
Co było w wersji, którą miałam przeczytać?
Nie wiem.
Była bardziej formalna. Mniej...
...Anatomiczna?
Tak.
To trwało od tygodni i było dziś rano przy fontannie.
Nigdy wcześniej czegoś takiego nie zrobiłam.
I tak bardzo była zła na ciebie i na siebie.
Myślałam, że jeśli pójdziesz na studia medycznie, to będę szczęśliwa, ale...
nie wiem, dlaczego mogłam być taką ignorantką wobec siebie.
Jak mogłam być taka głupia.
Wiesz, o czym mówię, prawda?
Wiedziałeś przede mną.
Dlaczego płaczesz?
Nie wiesz?
Tak, dokładnie wiem.
Robbie.
Cecilia.
Kocham cię.
Ktoś idzie.
Cecilia?
Siedzieli i jedli kolację na chodniku.
To zawsze był pogląd moich rodziców,
którzy byli zachęcani przez gorącą pogodę do rozwiązłości moralnej.
W środku lata, ja i moja siostra nie mogłyśmy wychodzić z domu.
Mieszkańcy wioski mogliby być niepotrzebne prowokowani.
A ty co o tym powiesz, Cee?
Czy przez gorącą pogodę zachowujesz się źle?
Wielkie nieba, rumienisz się.
Po prostu jest tu gorąco.
Lola, zetrzyj tę szminkę. Jesteś na to za młoda.
A ty, Briony?
Jakie dziś popełniłaś grzechy?
Nie zrobiłam nic złego.
Widział ktoś ostatnio bliźniaków?
Ostatnio, gdy ich widziałem, nie wyglądali na szczęśliwych. Biedne maluchy.
Nic o tym nie wiesz.
Briony.
Nie wiem, co w ciebie wstąpiło. Nigdy nie sądziłam, że możesz być tak nieuprzejma.
To nie są biedne maluchy. Zobacz, co zrobili Loli.
O czym ty mówisz?
Jackson i Pierrot. Tłuki jej rękę i zrobili chińskie oparzenia.
Obawiam się, że ma rację. Musiałem ich odciągać.
Stąd mam swoją ranę wojenną.
Bliźniaki to zrobiły, Lola?
Obawiam się, że to zmieniło się w małe zapasy. Żadna krzywda się nie stała, prawda, Lola?
Proszę, możesz iść znaleźć tych chłopców, Briony?
Powiedz im, że kolacja gotowa i gdzie ich maniery.
Dlaczego ja muszę iść?
Briony, zrób, co ci kazano, albo idź prosto do pokoju.
- To list. - Daj mi go.
- Uciekli. - Kto?
Bliźniaki.
"Uciekamy, bo Lola jest dla nas bardzo okropna
i chcemy iść do domu.
Poza tym nie było przedstawienia."
Bez obaw, wyślemy grupy poszukiwawcze. Nie mogli daleko uciec.
Cee, idziesz ze mną.
Pierrot?
Jackson?
Chłopaki?
Lola.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Ja nie... Przepraszam.
Kto to był?
Widziałam go.
To był on, prawda?
Tak, to był on.
Lola, kto to był?
To był Robbie, prawda?
Robbie?
Widziałaś go?
Tak jak mówiłaś, to seksualny maniak.
A ty nawet nie wiesz, co stało się przed kolacją.
Złapałem go, jak zaatakował moją siostrę w bibliotece.
Nie wiem, co by zrobił, gdybym nie weszła.
Naprawdę go widziałaś?
Oczywiście, że tak. Jak w biały dzień.
Rzucił mnie na ziemię.
Położył rękę na moje oczy.
Ja nie mogłam...
Ja nigdy...
Słuchaj.
Znam go całe życie i go widziałam.
Bo ja nie mogę tego z całą pewnością powiedzieć.
Ale ja mogę.
I to zrobię.
Zadzwoń na policję.
Będzie też potrzebować lekarza.
Wszystko dobrze, mała.
Już wszystko dobrze.
Robbie już wrócił?
Nie widziałam go.
Ja wiem, kto to zrobił.
Widziałaś go?
Tak, widziałam.
Tak, jak mnie teraz?
Wiem, że to był on.
Wiesz, że to był on?
Czy widziałaś go?
Tak.
Widziałam go.
Na własne oczy?
Tak.
Widziałam go. Widziałam go na własne oczy.
Dobrze się spisałaś, kochanie.
Mój brat i ja znaleźliśmy je przy jeziorze.
Nie widziała pani nikogo innego?
Nie wierzyłabym we wszystko, co mówi Briony.
Bardzo fantazjuje.
Kiedy poszli szukać, poszedłem do taty. Tak było, szczerze...
Dlaczego?
Opowiedzieć mu o tym.
Wiem, że nie powinnam była tego otwierać.
Nie, nie powinnaś.
Ale przynajmniej teraz postąpiłaś słusznie.
Proszę pana.
Ktoś idzie.
Czas, abyś poszła do łóżka.
- Ale... - Już.
Cecilia!
Kłamcy!
Więc mówię do niego.
Nie możesz tu siedzieć, bawiąc się kciukami.
Czekając jak odstrzelą ci głowę.
Umywam od tego ręce.
Dzień dobry, panowie.
Pozwól mi to zrobić.
Anglicy? Belgowie?
Anglicy.
Mamy coś dla was.
Co?
W co on gra?
Mówi, że ma coś dla nas.
Jasne!
- Odłóżcie broń. - Wy odłóżcie swoją!
Czekajcie!
Mamy dla was trochę jedzenia. Trochę chleba, cukru.
I wino!
Niech żyje Anglia!
Niech żyje Francja!
Co tu robicie?
Kiedy rozpoczął się odwrót, czołgi zaatakowały i rozdzieliłem się od swojej jednostki.
Zatem to prawda, Anglicy się wycofują.
Dzięki.
Znikniemy stąd o świcie.
Walczyliśmy przez te wszystkie lata,
tylu poległych, a teraz Niemcy są z powrotem we Francji.
Wrócimy. Wyrzucimy ich stąd. Obiecuję.
Powodzenia.
No dalej. Jak taki elegancik jak ty, mówi po francusku i w ogóle, kończy jako szeregowiec?
Nie możesz być szkolony na oficera, jeśli zaciągasz się prosto z więzienia.
Jaja sobie robisz.
Nie, nie robię.
Dali mi wybór.
Zostać w więzieniu, albo zaciągnąć się do wojska.
I tak dla pamięci, ostatnią rzeczą, jaką jestem to elegancikiem.
Przepraszam za spóźnienie. Zgubiłem się.
Witaj.
Usiądziemy?
Tak, oczywiście.
Przepraszam, nie pamiętam...
Dwie.
Dziękuję.
Gdzie mieszkasz?
Małe mieszkanko w Balham. Jest upiorne.
Właścicielka jest nieuprzejma i okropnie hałaśliwa.
Wyglądasz tak samo. Oczywiście za wyjątkiem stroju.
Przykro mi, że za pół godziny muszę wrócić do szpitala.
O Boże, to...
Przepraszam.
Nie.
Miałaś kontakt z rodziną?
Nie, mówiłam ci, że nie zamierzam mieć.
Leon tydzień temu przyszedł i stał przed szpitalem, a ja go minęłam.
Cee, ty nie jesteś...
mi nic winna.
Robbie, nie czytałeś moich listów?
Gdyby pozwolili mi cię odwiedzić, gdybym miała pozwolenie być każdego dnia,
- to byłabym tam każdego dnia. - Tak, ale...
Jeśli wszystko, co mamy to chwila w bibliotece trzy i pół roku temu... to nie jestem pewien.
- Robbie, spójrz... - Nie wiem, czy...
Spójrz na mnie.
Wróć.
Wróć do mnie.
"Najdroższa Cecilio."
"Najdroższa Cecilio. "
"Cecilio."
Spocznij.
Mój przyjaciel ma domek na wybrzeżu.
Powiedział, że będziemy mogli w nim pomieszkać, gdy dostaniesz przepustkę.
Biała deska z zewnętrznej ściany budynku i niebieskie framugi.
Mam nadzieję, że ten autobus nigdy nie przyjedzie.
Tak.
Coś, o czym możesz myśleć, gdy cię nie będzie.
Kocham cię.
Jakiś biedny gnojek dostanie paczkę.
"/Mój ukochany.
Briony jakoś znalazła mój adres i przysłała list.
Pierwszą niespodzianką było to, że nie poszła na Cambridge.
Przechodzi szkolenie na pielęgniarkę w moim starym szpitalu.
Myślę, że robi to jako pewnego rodzaju pokutę.
Pisze, że zaczyna zdawać sobie sprawę, co zrobiła i co to oznaczało.
Chce przyjechać i ze mną porozmawiać.
Kocham cię.
Będę na ciebie czekać.
Wróć.
Wróć do mnie."
Wróć.
Wróć do mnie.
Wróć.
Wróć do mnie.
Gdzie idziemy, gościu?
Nienawidzę tych butów!
Bardziej niż wszystkich Niemców razem wziętych!
Masz zadanie wrócić do Anglii w skarpetach.
Chodź. Powinnaś już się ubierać.
Gdybym wpadła, uratowałbyś mnie?
Oczywiście.
Briony!
Dziękuję.